این بداند کانک اهل خاطرست


غایب آفاق او را حاضرست

پیش مریم حاضر آید در نظر


مادر یحیی که دورست از بصر

دیده ها بسته ببیند دوست را


چون مشبک کرده باشد پوست را

ور ندیدش نه از برون نه از اندرون


از حکایت گیر معنی ای زبون

نی چنان کافسانه ها بشنیده بود


همچو شین بر نقش آن چفسیده بود

تا همی گفت آن کلیله بی زبان


چون سخن نوشد ز دمنه بی بیان

ور بدانستند لحن همدگر


فهم آن چون مرد بی نطقی بشر

در میان شیر و گاو آن دمنه چون


شد رسول و خواند بر هر دو فسون

چون وزیر شیر شد گاو نبیل


چون ز عکس ماه ترسان گشت پیل

این کلیله و دمنه جمله افتراست


ورنه کی با زاغ لک لک را مریست

ای برادر قصه چون پیمانه ایست


معنی اندر وی مثال دانه ایست

دانهٔ معنی بگیرد مرد عقل


ننگرد پیمانه را گر گشت نقل

ماجرای بلبل و گل گوش دار


گر چه گفتی نیست آنجا آشکار